کوروش نوشت

حرمت – حرمت به افراد، حرمت به تفاوت ها و طرز تفکر و منش متفاوت آن ها است. تصور کنید اگر بنا بود تمام مردم کره ی زمین مانند هم بودند، دنیا چه قدر خسته کننده می شد.

آیا باید حرمت همگان را حفظ کرد؟

بله، باید حرمت تمام انسان ها را حفظ کرد. زیرا بلاخره افرادی هم وجود دارند که ما باید خودمان را مجبور کنیم به آنه ها احترام بگذاریم مثل:

آن ها که مرتباً بوق می زنند. آن ها که لوله ی اگزوز موتور سیکلت شان را دست کاری می کنند تا صدای گوش خراشی بدهد. آن ها که … آن ها که…

و سرانجام آن هایی که حرمت هیچ کس و هیچ چیز را نگه نمی دارند.

حرمت به خارجیان - فراموش نکنیم به محض اینکه به آن طرف مرز قدم بگذاریم، ما هم غریبه و خارجی می شویم. خارجی ها می توانند سیاه پوست، زرد پوست، سرخ پوست باشند (ولی البته هرگز آبی پوست نمی شوند.)

شاید این رنگ ها هستند که بیش تر سفید پوستان را جری می سازند. حرمت آداب و رسوم خارجی ها را حفظ کنیم. با یک سیاه پوست درباره ی برده های سیاه پوست صحبت نکنیم و یک آلمانی را از اعقاب هیلتر نخوانیم.

وقتی یک موجود فضایی را که از کره ی مریخ آمده، دیدید، به او نخندید. یک چینی را که سگ و گربه می خورد مسخره نکنید مگر این که سگ و گربۀ شما را خورده باشد.

توجه: هرگز به یک خارجی نگویید «اجنبی».

حرمت به افراد مستند – افراد مستمند مناعت خود را دارند، آن ها فقر خود را پنهان می کنند. شما هم باید طوری رفتار کنید که انگار فقرشان را نمی بینید. (البته وقتی سائلی را دیدید که از شما درخواست کمک می کند، خودتان را به آن راه نزنید.

چه طور باید به مستمندان نشان دهید که فقرشان را نمی بینید؟

از او پول قرض بخواهید!

توجه: هرگز به احمق ها نگویید احمق بی نوا. حتا اگر آن احمق بی نوا باشد.

حرمت به ثروتمندان – پول دارها زندگی جالب و راحتی ندارند. مغز آن ها دیگر به چیزهای ساده و بامزه و شاد نمی اندیشد. آن ها دیگر نمی دانند برای تفریح بیشتر چه کنند. آن ها دیگر بلد نیستند وقت گذرانی کنند چون وقت برایشان طلا است.

آیا فکر می کنند چون ثروتمند هستند خوشبخت اند و نخواهند مُرد؟ پس بدبخت خوشبخت ها…!

حرمت به خانم – خانم ها بسیار قبال حرمت هستند. به همین دلیل:

آقا باید در را برای خانم باز کند و بگذارد که او اول وارد شود و همچنین باید کمی زودتر سرقرار حاضر شود. آقا نباید یک متر مربع جلوتر از خانم حرکت کند (نیم متر اشکالی ندارد!) آقا باید موقع رساندن خانم به منزل آن قدر بایستد تا خانم وارد منزل شود.

پسرها نباید دخترها رو مسخره کنند حتا اگر زیبا نباشند. آیا پسرها مطمئن هستند که خودشان خوش قیافه هستند؟ نباید فراموش کرد که دخترانی هستند که خیلی زیبا نیستند ولی می توان در کنار آن ها خوشبخت بود و از همه مهمتر ممکن است کم حرف باشند که این خود بزرگترین نعمت است.

حرمت به چاق ها – اگر چاق ها چاق هستند، تقصیری ندارند. اغلب به اندازی یک فرد عادی غذا میخورند. در حقیقت کافی است به سیب زمینی چشم در چشم نگاه کنند و چاق شوند. چاق ها زندگی مشکلی دارند. همه به آن ها نگاه میکنند. آن ها را مسخره می کنند. وقتی از پله ها بالا می روند نفسشان بند می آید. هرگز نمی توانند شیک پوش شوند. از همه مهمتر هرگز نمی توانند با یک فرد عادی در وزن معمولی الاکلنگ بازی کنند زیرا همیشه الاکلنگ طرف چاق ها پایین است و روی زمین می ماند. باید چاق ها را دوست داشت، زیرا چاق ها دل شان هم چاق و بزرگ است.

توجه: در درون هر انسان چاق، یک انسان لاغر فریاد می زند: «بگذار من از این زندان خلاص شوم.»

حرمت به معلم – اگر استادتان شما را دوست ندارد، به این معنی است که دیگر شغلش را دوست ندارد. بهتر است با او مدارا کنید. توجه داشته باشید که اگر معلم نبود، شما چه قدر احمق از دنیا می رفتید.

- زندگی معلم را خراب نکنید.

- وقتی او حرف می زند، شما حرف نزنید.

- نگویید فهمیدم. (چون حقیقت ندارد.)

- مدام به ساعت تان نگاه نکنید.

- فکر نکنید این او است که بد درس می دهد.  شاید این شما باشید که بد می فهمید.

- فکر نکنید که از جریمه کردن شما لذت می برد.

- لاستیک اتومبیلش را پنچر نکنید.

- اگر در درسی نمره ی تک گرفتید، پدرتان را نفرستید تا با او زورآزمایی کند.

حرمت به پیرها – در هر دوره از زمان، به مغزتان فرو می کنند که جوان های این دوره بد تربیت شده اند. دوره ی قدیم چوان ها بهتر بودند و همیشه این حرف را پیرها می زنند. جوان صندلی شان را به پیرها نمی دهند. پیرها هم همینطور. صبر داشته باشید. بالاخره یک روز پیرها می روند و شما جوان ها پیر می شوید و می توانید روی صندلی آن ها بشینید. هرگز پیرها را نزنید. آن ها شکننده هستند و مانند یک لیوان نازک خیلی زود می شکنند. با آن ها قبل از سفر ابدی شان مهربان باشید. بگذارید از کره ی زمین خاطره ی خوبی با خود ببرند. این باعث می شود ابدیت شان را با آرامش و حوصله سپری کنند.

هربار که سالخورده ای  را می بینید، کودک و نوجوانی را به خاطر بیاورید که دورانی طولانی از جوانی اش گذشته است.

توجه: فراموش نکنید که میان پیرها و جوان فقط چند سال سن قرار گرفته است.

حرمت به پلیس – دو نوع پلیس وجود ندارد. پلیسی که پس از دزدی یک موتورسیکلت از دستش فرار می کنیم و پلیسی که پس از دزدیده شدن موتورسیکلتمان به او مراجعه میکنیم، هر دو یک نفر هستند. پلیس ها هم رحم و عطوفت دارند. هربار که اطلاعاتی از پلیس می خواهید باید بگویید:

«سلام سرکار» – «لطفا سرکار» – «متشکرم سرکار» – «خداحافظ سرکار»

و هربار که از کلانتری خارج می شوید، هرگز نگویید به امید دیدار، باید بگویید: بدرود. خداحافظ.

حرمت به مرده – چون فرد از دست رفته دیگر وجود ندارد که از خودش دفاع کند، باید او را در آرامش و صلح ابدی اش باقی گذاشت. حتا اگر بدی هم کرده باشد هرگز نباید با او تسویه حساب کرد. فراموش نکنید که فرق میان مرده و زنده، یک میزان الحراره، با ۳۷ درجه سانتی گراد است.

توجه مخصوص: در هر شرایطی قوی تر باید از ضعیف تر حمایت کند. مثل:

پلنگ از گربه – عقاب از گنجشک – گنجشگ از پشه – کامیون از سواری – افسر از سرباز – تمساح از سوسمار – گرگ از گوسفند – شکارچی از خرگوش – خرگوش از موش.

حرمت به اشیا

خراب نکنید – پاره نکنید – خرابکاری نکنید – ویران نکنید.

به خاطر لذت شخصی تان، کثیف نکنید. به مبل و صندلی و … لگد نزنید، آن بیچاره هیچ آسیبی به شما نرسانده اند. از لباس های تان به خوبی نگاه داری کنید حتا اگر پول آن ها را پدرتان داده است. گوشی تلفن عمومی را نشکنید. در مواقع اضطراری تلفن می تواند کمک بزرگی باشد. شکستن علامت زورمندی نیست، بلکه برعکس علامت ضعف است.

حرمت به دیوار – اگر میل بی اندازه ای به نوشتن روی دیوار دارید، اول سعی کنید جولی خودتان را بگیرید. اگر موفق نشدید و این هوس همچنان باقی بود، روی دیوارهای خانه های کهنه و خراب چیز بنویسید. شاید به این ترتیب کسی برای آبادانی آن ها آستین ها را بالا بزند. ولی بهرحال یادتان باشد که:

دیوارها هم حافظه دارند. سعی کنید خاطره خوبی برایشان باقی بگذارید. اصن به قول بچه های توئیتر، هرکس روی دیوار بنویسد خر است.

Сподели: